دل نوشته های سعیده پورشاه نظری

یا حبیب

پاینده باد ایران وایرانی .

وزنده بادا جوانان پاک نهاد این سرزمین .

با سلام

گریه امانم را بریده . گریه ای ازسرشرم ، ازسرشوق .

شرم ازاینکه : سزازاوارم نیست ؛ اینهمه لطف ومحبتی را که نثارم می شود .

وشوق اینکه : چه آگاه وچه خلاق وچه غیوراست نسل جوان ما ، که درحالیکه با کوهی ازمشکلات وموانع " به عمد یا غیرعمد" سد راهش شده اند وبا گردابی هولناک از وسوسه احاطه اش کرده اند اما، هویت خویش ازدست نداده وفطرت خدا جویش را به خاک نسپرده است .

دوستان عزیزم ، همه نظرات و ای میل ها شما را دریافت کرده وبسیاری ازآنها را خوانده ام اما زهی افسوس وحسرت که با همه اشتیاقم ، نه می توانم وب لاگم را        به روزکنم ونه میتوانم ای میل های شما را پاسخ دهم .

زیرا که فقط با یک انگشت کلید های کی برد را می فشارم وبا ذره بین می خوانم واینها ، نوشتن وخواندن مرا بسیارکند می کند وسرعت آنرا به سرعت مادون لاک پشت میرساند!! ولی قول می دهم وسعی می کنم تا جاییکه بتوانم ، " زود بزود" دل نوشته هایم را در وب لاگم ، ادامه دهم وهرزمان هم که امکانش باشد ؛ درجواب همه شما عزیزان ، پاسخی کلی را ، دربرخی ازاین دل نوشته ها بگنجانم .  به امید حق

درضمن گروهی ازدوستان نوشته اند که برنامه تلویزیونی سعیده را ندیده اند . من با اجازه همگی ، متنی را که در همایش جامعه یاوری فرهنگی ازقلم سعیده خوانده شده بود و

دربرنامه تلویزیونی اونیزپخش شد ؛ دراینجا می آورم .           با پوزش ازآنانی که این دل نوشنه برایشان تکراری است و بخاطرآنانی که شاید ایشان را خوش آید .                       

                                                             خدا یارتان                                                                                             

                                                دوستدارهمیشگی تان

                                                                  سعیده

هوالحق

همه آرزویم اما ، چه کنم که بسته پایم .

آری دست وپا، درغل وزنجیرمعلولیت دارم . غل وزنجیری مضاعف ، لکن این دربند بودن ؛ هرگزمرا ازرفتن بازنداشت. 

رفته ام و خواهم رفت زیرا که خدایم ، ربّم ، محبوبم ، چنین فرمانم داده و اینگونه ام می پسندد که: بروم ، بکوشم ، بجویم ، بپویم وبسوزم وآبدیده گردم تا بشوم " آنی" که یافت می نشود .

و درهمین رهگذر، واز جوانی دو نهال ازیک آرزوی پنهان را در دل کاشته و در ذهن پرورانده ام . که اگر روزی

ثروتی داشته باشم ؛ نیمی از آنرا صرف امور خیر کنم و نیم دیگر را خرج جهانگردی .

که چه نیکو فالی است و چه خوش تماشائی .

واکنون که عضوکوچکی ازجامعه یاوری فرهنگی گشته ام .

براین امیدم که شاید بتوانم بدون آن ثروت ، وبا سبب ساختن عدوی معلولیت ، اگرخدا خواهد ، یکی ازآن دونهال را               به بارنشانم .

ومنشأ خیروخدمتی باشم هرچند ناچیز و نا مقدار، برای مردمم ، جامعه ام ، وطنم ، ایرانم و بویژه برای جوانان این مرزوبوم که همه را " تک به تک" چون فرزندان ناداشته ام می دانم و دل درگروی آینده شان دارم .                    آمین 

                           با سپاس ازشما ودرود بریاوران پنهان